leið / stígur

Orðtøkini 17:9 Orðtøkini

Tann, ið dylur misgerð, søkir kærleika, men tann, ið rívur upp søk, skilir vin frá vini.

2

Orðtøkini 17:10 Orðtøkini

Meiri virkar inn á hin vitiga, táið at honum verður havt, enn hundrað sløg á dáran.

2

Orðtøkini 17:11 Orðtøkini

Hin óndi hevur bert hug at vera ímóti, men miskunnarleyst boð verður sent ímóti honum.

2

Orðtøkini 17:12 Orðtøkini

Frægari er at møta bjørn, sum ungarnir eru tiknir frá, enn dára í dárskapi hansara.

2

Orðtøkini 17:13 Orðtøkini

Tann, ið lønir gott við illum, frá húsi hansara skal vanlukkan ikki víkja.

2

Orðtøkini 17:14 Orðtøkini

At byrja stríð er sum at opna fyri vatni; halt tí uppat við trætu, áðrenn nakar vísir tenn!

2

Orðtøkini 17:15 Orðtøkini

Tann, ið fríkennir hin seka, og tann, ið dómfellir hin sakleysa, eru báðir HARRANUM andstygd.

2

Orðtøkini 17:16 Orðtøkini

Hvat batar peningur í hond dárans at keypa vísdóm, táið hann einki vit hevur!

2

Orðtøkini 17:17 Orðtøkini

Vinur elskar altíð, og bróðir verður føddur til hjálpar í neyð.

2

Orðtøkini 17:18 Orðtøkini

Tað menniskja, sum einki vit hevur, gevur handtak og gongur í ábyrgd fyri næsta sín.

2

Orðtøkini 17:19 Orðtøkini

Tann, ið elskar kjak, elskar synd; tann, ið ger dyr sínar høgar, søkir sín egna undirgang.

2

Orðtøkini 17:20 Orðtøkini

Tann, sum er falskur í hjartanum, finnur einki gott, og tann, sum er rangvørgur í talu síni, fellur í vanlukku.

2

Orðtøkini 17:21 Orðtøkini

Tann, ið hevur býttling til son, fær sorg; faðir dárans hevur onga gleði.

2

Orðtøkini 17:22 Orðtøkini

Glatt hjarta gevur góða heilsubót, men brotið mót sýgur mergin úr beinunum.

2

Orðtøkini 17:23 Orðtøkini

Hin gudleysi tekur gávu í loynd fyri at boyggja vegir rættarins.

2

Orðtøkini 17:24 Orðtøkini

Hin vitigi hevur vísdómin fyri eyga, men eygu dárans eru við enda jarðarinnar.

2

Orðtøkini 17:25 Orðtøkini

Fávitskutur sonur er gremja faðirs síns, og henni beisk sorg, sum átti hann.

2

Orðtøkini 17:26 Orðtøkini

At revsa eisini hin rættvísa er ikki gott; at sláa valamenn er ímóti øllum rætti.

2

Orðtøkini 17:27 Orðtøkini

Tann, sum er sparin í orðum sínum, er klókur, og róligur í sinni er hin vitigi maðurin.

2

Orðtøkini 17:28 Orðtøkini

Um tað so er dárin, verður hann roknaður fyri vísmann, táið hann tegir, og fyri vitigan mann, táið hann heldur munnin saman.

2

Orðtøkini 18:1 Orðtøkini

Hin eginsinti gongur bert eftir sínum egna hugi; hann ilskast at øllum vísum ráðum.

2

Orðtøkini 18:2 Orðtøkini

Dárin leggur líka í at vera vitigur; hann vil bert vísa, hvat í honum býr.

2

Orðtøkini 18:3 Orðtøkini

Kemur hin gudleysi, kemur eisini vanvirðing, og við skommini kemur spott.

2

Orðtøkini 18:4 Orðtøkini

Orð í munni mansins eru djúp vøtn, rennandi løkur, vísdómskelda.

2

Orðtøkini 18:5 Orðtøkini

Ikki er gott at geva hinum seka viðhald og boyggja rætt hins rættvísa.

2

Orðtøkini 18:6 Orðtøkini

Varrar dárans volda kjak, og muður hansara rópar eftir sløgum.

2

Orðtøkini 18:7 Orðtøkini

Muður dárans er honum sjálvum til vanlukku, og varrar hansara eru sál hansara snerra.

2

Orðtøkini 18:8 Orðtøkini

Orð útspillarans eru sum leskiligir rættir; tey glíða væl niður – inn í hjartadýpið.

2

Orðtøkini 18:9 Orðtøkini

Tann, sum latur er í arbeiði sínum, er bróðir oyðarans.

2

Orðtøkini 18:10 Orðtøkini

Navn HARRANS er sterkt torn; hin rættvísi skundar sær hagar og verður bjargaður.

2

Orðtøkini 18:11 Orðtøkini

Góðs hins ríka er borg hansara og sum høgur múrur í hansara egnu hugsan.

2

Orðtøkini 18:12 Orðtøkini

Undan falli er hjarta mansins stolt, men eyðmjúkleiki gongur undan heiður.

2

Orðtøkini 18:13 Orðtøkini

Táið ein svarar, áðrenn hann hoyrir, verður tað roknað honum til dárskap og skomm.

2

Orðtøkini 18:14 Orðtøkini

Mót mansins kann halda honum uppi í sjúkdómi, men fallið mót – hvør er mentur at bera tað!

2

Orðtøkini 18:15 Orðtøkini

Hjarta hins vitiga keypir kunnskap, og oyra hinna vísu leitar eftir kunnskapi.

2

Orðtøkini 18:16 Orðtøkini

Gáva opnar menniskjanum veg og leiðir hann fram fyri stórar harrar.

2

Orðtøkini 18:17 Orðtøkini

Tann, sum talar fyrr í trætumálinum, tykist hava rætt, men so kemur mótparturin og granskar hann.

2

Orðtøkini 18:18 Orðtøkini

Lutakast ger enda á stríði og skilir millum sterkar.

2

Orðtøkini 18:19 Orðtøkini

Borg er ikki so ring at vinna sum bróðir, ið hevur liðið órætt, og trætur við hann eru sum slá fyri hallardurum.

2

Orðtøkini 18:20 Orðtøkini

Við ávøkstinum av munni mansins verður búkur hansara mettaður; av grøði varra sína verður hann mettur.

2

Orðtøkini 18:21 Orðtøkini

Deyða og lív hevur tungan í valdi sínum, og tann, ið fegin nýtir hana, skal eta ávøkst hennara.

2

Orðtøkini 18:22 Orðtøkini

Tann, ið hevur funnið konu, hevur funnið lukkuna og fingið náðigávu frá HARRANUM.

2

Orðtøkini 18:23 Orðtøkini

Í eyðmjúkum bønum talar hin fátæki, men hin ríki svarar við hørðum orðum.

2

Orðtøkini 18:24 Orðtøkini

Manni við mongum vinum gongst illa; men vinur er, sum er trúgvari enn bróðir.

2

Orðtøkini 19:1 Orðtøkini

Betri er fátækur við lýtaleysum atburði, enn tann, ið gongur sniðgøtur, um hann so er ríkur.

2

Orðtøkini 19:2 Orðtøkini

Tann, ið ikki hugsar seg um, eisini honum gongst illa, og tann, ið kvikur er við fótinum, hann stígur skeivt.

2

Orðtøkini 19:3 Orðtøkini

Menniskjans egni dárskapur forkemur vegi hansara, men í hjartanum ilskast hann á HARRAN.

2

Orðtøkini 19:4 Orðtøkini

Ríkidømi skapir nógvar vinir, men hin fátæki verður skildur frá vini sínum.

2

Orðtøkini 19:5 Orðtøkini

Falskt vitni skal ikki verða óstraffað, og tann, ið talar lygn, skal ikki komast undan.

2

Orðtøkini 19:6 Orðtøkini

Mong royna at gera seg væl kend hjá stórmanninum, og ein og hvør er vinur við hin gávumilda.

2

Versir