hjúnalag millum ymiskar trúgv

Esaias 30:24 Esaias

neytini og eslini, ið arbeiða á markini, skulu eta saltað fóðurbland, sum reinsað er við skuplu og kvísl.

2

Esaias 30:25 Esaias

Á hvørjum høgum fjalli og hvørji brattari hædd skulu springa upp keldur við rennandi vatni – tann dagin hitt stóra blóðbað verður, táið tornini falla.

2

Esaias 30:26 Esaias

Ljós mánans skal verða sum ljós sólarinnar, og ljós sólarinnar skal verða sjey ferðir so bjart, sum ljós sjey daga – tann dag HARRIN bindur um skaða fólks Síns og grøðir sárini av sløgunum, tað fekk.

2

Esaias 30:27 Esaias

Navn HARRANS kemur úr fjarløgu; brennandi er vreiði Hansara, og tjúkkur er roykurin, ið upp stígur; varrar Hansara skúma av vreiði, og tunga Hansara er sum oyðandi eldur.

2

Esaias 30:28 Esaias

Vreiðiblástur Hansara er sum á í áarføri – maður stendur undir háls; Hann skal sálda fólkini í sáldi oyðingarinnar og leggja í munn tjóðanna boksl, sum fær tey at villast.

2

Esaias 30:29 Esaias

Songur tykkara skal ljóða, sum ta náttina høgtíðin byrjar, og hjartansgleði skal vera, sum táið við floytuspæli verður farið niðan á fjall HARRANS, til klett Ísraels.

2

Esaias 30:30 Esaias

HARRIN skal lata ljóða veldigu rødd Sína og vísa arm Sín, sum slær niður í brennandi vreiði og oyðandi loga, í stormi, grovregni og heglingi.

2

Esaias 30:31 Esaias

Assur skal ræðast rødd HARRANS, táið Hann slær hann við stavinum.

2

Esaias 30:32 Esaias

Hvørt slag av stavinum, ið HARRIN eftir ráði Sínum letur falla á hann, skal verða sligið við trummu- og sitaraljóði, og ferð eftir ferð skal Hann lyfta armi Sínum og stríða móti honum.

2

Esaias 30:33 Esaias

Tí eldstaður er langt síðani gjørdur til; eisini konginum er hann gjørdur til, og djúpur og víður er hann; bál hansara hevur eld og við í mongd; sum svávulstreymur fær andi HARRANS hann upp at loga.

2

Vei teimum, ið fara suður til Egyptalands eftir hjálp og seta álit sítt á hestar og líta á vagnar, fyri tað at teir eru mangir, og á hestmenn, fyri tað at teir eru nógvir í tali – men venda ikki eygum sínum til hin Heilaga Ísraels og søkja ikki HARRAN.

2

Esaias 31:2 Esaias

Men eisini Hann er vísur; Hann letur vanlukkuna koma, og orð Síni tekur Hann ikki aftur; Hann reisir Seg móti húsi hinna óndu og móti hjálp teirra, ið gera órætt.

2

Esaias 31:3 Esaias

Egyptar eru menniskju og ikki Gud; hestar teirra eru hold og ikki andi; HARRIN skal rætta út hond Sína, og hjálparin skal snáva, og tann, ið hjálp hevur fingið, skal falla, og teir skulu umkomast, bæði annar og annar.

2

Esaias 31:4 Esaias

Tí so segði HARRIN við meg: Sum leyva brølar, ungleyva yvir ráni sínum, og ikki, um so heilur flokkur av hirðum verður róptur saman móti henni, ræðist rópini ella víkur fyri ganginum – so skal HARRIN Gud herskaranna koma niður at herja á Zionsfjall og hædd tess.

2

Esaias 31:5 Esaias

Sum fuglarnir breiða út veingirnar, so skal HARRIN Gud herskaranna verja Jerusalem, verja og frelsa, leypa um* og bjarga.

2

Esaias 31:6 Esaias

Vendið við til Hansara, sum tit so djúpt eru fallin frá, tit børn Ísraels!

2

Esaias 31:7 Esaias

Tí tann dag skal ein og hvør tykkara vraka silvurgudar og gullgudar sínar, teir, ið hendur tykkara hava gjørt tykkum at synda við.

2

Esaias 31:8 Esaias

Assur skal falla fyri svørði, ið ikki hoyrir manni til; svørð, ið ikki hoyrir menniskja til, skal gera enda á honum; hann skal flýggja fyri svørðinum, og ungu menn hansara skulu verða trælir.

2

Esaias 31:9 Esaias

Klettur hansara skal flýggja í ræðslu, og høvdingar hansara skulu verða ræddir burt frá hermerki sínum – sigur HARRIN, Hann, sum hevur eld Sín í Zion og ovn Sín í Jerusalem.

2

Esaias 32:1 Esaias

Við rættvísi skal kongurin ráða, og høvdingarnir skulu stýra við rætti;

2

Esaias 32:2 Esaias

ein og hvør teirra skal vera sum læ fyri stormi og lívd fyri skúrum, sum løkir í oyðimørk, sum skuggin av stórum hamri í vatnleysum landi.

2

Esaias 32:3 Esaias

Tá skulu eygu teirra, ið síggja, ikki vera blind, og oyru teirra, ið hoyra, skulu lurta;

2

Esaias 32:4 Esaias

hjarta hinna gáloysnu skal duga at skilja, og tunga teirra, ið stama, skal tala skilliga, reint.

2

Esaias 32:5 Esaias

Dárin skal ikki longur verða kallaður skilamaður, og hin svikafulli skal ikki verða kallaður harri.

2

Esaias 32:6 Esaias

Tí dárin talar einki uttan dárskap, og hjarta hansara upphugsar ilt; hann ger tað, ið vanheilagt er, og talar tað, ið rangvørgt er, um HARRAN; hann letur hin hungrandi svølta og sýtir hinum tysta vatn.

2

Esaias 32:7 Esaias

Og vápn hins svikafulla eru ónd; hann leggur skammilig ráð, til at leiða hini spakføru í vanlukku við følskum orðum, og tað, táið hin fátæki talar tað, ið rætt er.

2

Esaias 32:8 Esaias

Men edilingurin hugsar sum edilingur, og hann stendur fastur í tí, sum aðalkyn er í.

2

Esaias 32:9 Esaias

Upp, tit tryggu kvinnur, hoyrið, hvat eg sigi! Tit óhygnu døtur, lurtið eftir talu míni!

2

Esaias 32:10 Esaias

Um ár og dag skulu tit skelva, tit tryggu! Tí tað er úti við vínheystinum, og fruktheyst kemur einki.

2

Esaias 32:11 Esaias

Nøtrið, tit tryggu, skelvið, tit óhygnu! Latið tykkum úr og latið tykkum naknar, bindið tykkum sekk um lendarnar!

2

Esaias 32:12 Esaias

Tey sláa seg fyri bróstið og vena seg um hinar føgru markir, um hini fruktbøru víntrø.

2

Esaias 32:13 Esaias

Á jørð fólks Míns vaksa upp tornir og tistlar, ja, í hvørjum gleðihúsi í hinum stuttleikaóða býi!

2

Esaias 32:14 Esaias

Tí hallirnar eru tómar, hin fólkaríki staður liggur í oyði, Ofel við torninum er eyrdungi til ævigar tíðir, villeslum gleði, kríatúrum beiti

2

Esaias 32:15 Esaias

– inntil Andin av hæddini verður útheltur yvir okkum; tá verður oyðimørkin fruktbør mark, og hin fruktbara markin verður mett javnt við skóg.

2

Esaias 32:16 Esaias

Og rættur skal búgva í oyðimørkini, og rættvísi skal hava heim sítt á hini fruktbøru mark;

2

Esaias 32:17 Esaias

ávøkstur rættvísinnar skal vera friður, og vinningur rættarins skal vera ró og trygd – til ævigar tíðir.

2

Esaias 32:18 Esaias

Tá skal fólk Mítt búgva í friðarheimi, á tryggum bústøðum, á sorgfríum hvílustøðum.

2

Esaias 32:19 Esaias

Men hegla skal, táið skógurin fellur, og djúpt skal býurin søkka niður!

2

Esaias 32:20 Esaias

Sæl eru tit, sum sáa við øll vøtn, sum sleppa neyti og esli leysum!

2

Esaias 33:1 Esaias

Vei tær, oyðari tín, sum sjálvur ikki ert oyddur, ránsmaður tín, sum eingin hevur rænt frá! Táið tú ert liðugur at oyða, skalt tú verða oyddur; táið tú ert givin uppat at ræna, skal verða rænt frá tær!

2

Esaias 33:2 Esaias

HARRI, ver okkum náðigur! Eftir Tær bíða vit – ver armur okkara hvønn morgun, ja, frelsa okkara á neyðarstund!

2

Esaias 33:3 Esaias

Fyri torurøddini flýggja fólkini; táið Tú reisir Teg, spjaðast fólkasløgini.

2

Esaias 33:4 Esaias

Fongur tykkara verður tikin upp, eins og grashoppan hentar; teir kasta seg yvir hann sum grashoppuflokkar.

2

Esaias 33:5 Esaias

Høgur er HARRIN, tí Hann býr á hæddini; Hann fyllir Zion við rætti og rættvísi.

2

Esaias 33:6 Esaias

Og tryggar tíðir skulu koma hjá tær, ríkdómur av frelsu, av vísdómi og kunnskapi; ótti HARRANS skal vera skattur tín.

2

Esaias 33:7 Esaias

Hoyr, kappar teirra rópa harúti, friðarboðini gráta sárt!

2

Esaias 33:8 Esaias

Vegirnir eru oydnir, einki ferðafólk er longur – hann* hevur brotið sáttmálan, vanvirt býirnar, menniskju roknar hann fyri einki.

2

Esaias 33:9 Esaias

Landið følnar og svinnur burt, Libanon stendur við skomm og følnar burt, Saron er sum oyðimørk, Basan og Karmel rista leyvið av sær.

2

Esaias 33:10 Esaias

Nú rísi Eg upp, sigur HARRIN, nú reisist Eg; Eg verði ikki sitandi longur nú.

2

Esaias 33:11 Esaias

Tit ganga við hoyggi og føða hálm; andablástur tykkara er eldur, ið etur tykkum sjálv upp;

2