vegleiðing / undirvísing

Orðtøkini 6:6 Orðtøkini

Far til meyruna, letingi, hygg, hvussu hon ber seg at, og verð vísur!

2

Orðtøkini 6:7 Orðtøkini

Hon hevur hvørki høvdinga, fúta ella harra,

2

Orðtøkini 6:8 Orðtøkini

og kortini ger hon um summarið føði sína til, sankar um heystið mat sín.

2

Orðtøkini 6:9 Orðtøkini

Hvussu leingi ætlar tú at liggja, letingi, nær fert tú at reisast av svøvni?

2

Orðtøkini 6:10 Orðtøkini

[Tú sigur:] „Sova eina løtu enn, dúra eina løtu, halda saman hendur og hvíla eina løtu!“

2

Orðtøkini 6:11 Orðtøkini

– Sum ránsmaður kemur tá armóðin á teg, neyðin sum vápnaður maður!

2

Orðtøkini 6:12 Orðtøkini

Níðingur, illgerðarmaður er tann, ið gongur um við sviki í munni,

2

Orðtøkini 6:13 Orðtøkini

sum blunkar við eyganum, talar við fótinum og ger tekin við fingrunum;

2

Orðtøkini 6:14 Orðtøkini

svik hevur slíkur í hjartanum, altíð upphugsar hann ilt í hjartanum og voldir trætur.

2

Orðtøkini 6:15 Orðtøkini

Vanlukkan skal tí koma brádliga á hann; snøggliga verður hann ógrøðandi sundursoraður.

2

Orðtøkini 6:16 Orðtøkini

Seks eru, sum HARRIN hatar, sjey eru sál Hansara andstygd:

2

Orðtøkini 6:17 Orðtøkini

Stolt eygu, følsk tunga, hendur, ið úthella sakleyst blóð,

2

Orðtøkini 6:18 Orðtøkini

hjarta, sum smíðar saman ónd ráð, føtur, sum eru kvikir til tað, ið ilt er,

2

Orðtøkini 6:19 Orðtøkini

tann, ið talar lygn og vitnar rangt, og tann, ið setur split millum brøður.

2

Orðtøkini 6:20 Orðtøkini

Sonur mín! Goym boð faðirs tíns, og vraka ikki tað, ið móðir tín lærir teg!

2

Orðtøkini 6:21 Orðtøkini

Bind tær tað altíð at hjarta, knýt tær tað fast um hálsin!

2

Orðtøkini 6:22 Orðtøkini

Tað skal leiða teg, táið tú gongur, halda vakt yvir tær, táið tú liggur, og tala við teg, táið tú vaknar.

2

Orðtøkini 6:23 Orðtøkini

Tí boðið er lykt, læran ljós, og revsandi áminningar eru vegur lívsins.

2

Orðtøkini 6:24 Orðtøkini

Tey varða teg fyri óndum kvinnum, fyri hálu tungu konu annars mans.

2

Orðtøkini 6:25 Orðtøkini

– Tráa ikki í hjarta tínum eftir vakurleika hennara, lat hana ikki fanga teg við eygnakøstum sínum!

2

Orðtøkini 6:26 Orðtøkini

Tí skøkjan armar mann út líka til síðstu breyðflís, og kona annars mans fangar dýrabara sál.

2

Orðtøkini 6:27 Orðtøkini

Man nakar fáa borið eld í barminum, uttan at klæði hansara brennast!

2

Orðtøkini 6:28 Orðtøkini

Man nakar fáa gingið á glóðum og brenna ikki føturnar!

2

Orðtøkini 6:29 Orðtøkini

– Og so verður við honum, ið fer inn til konu næsta síns; eingin, ið nemur hana, sleppur undan revsing.

2

Orðtøkini 6:30 Orðtøkini

Verður tjóvurin ikki vanvirdur, táið hann stjelur, um tað so er fyri at stilla svongd sína!

2

Orðtøkini 6:31 Orðtøkini

Og verður hann tikin, má hann bøta sjeyfalt; alt hann eigur í húsinum, noyðist hann at lata.

2

Orðtøkini 6:32 Orðtøkini

Tann, ið drívur hor við konu, er vitleysur; eingin ger slíkt uttan tann, ið vil forkoma sær sjálvum.

2

Orðtøkini 6:33 Orðtøkini

Høgg og skomm, tað er tað, ið hann vinnur, og vanæra hansara verður aldri útstrikað.

2

Orðtøkini 6:34 Orðtøkini

Tí illur verður maðurin um, at tú hevur gingið honum ov nær, og hann sparir ikki hevndardagin;

2

Orðtøkini 6:35 Orðtøkini

líka leggur hann í bøtur, og hann blíðkast ikki, um tú so býður honum stórar gávur.

2

Orðtøkini 7:1 Orðtøkini

Sonur mín! Varða orð míni og goym boð míni hjá tær!

2

Orðtøkini 7:2 Orðtøkini

Halt boð míni, so skalt tú liva, varða sum eygnasteinin tað, ið eg læri teg!

2

Orðtøkini 7:3 Orðtøkini

Bind tað á fingrar tínar, skriva tað á talvu hjarta tíns!

2

Orðtøkini 7:4 Orðtøkini

Sig við vísdómin: „Tú ert systir mín!“ Og kalla vitið vinkonu tína

2

Orðtøkini 7:5 Orðtøkini

– so tey varða teg fyri konu annars mans, frá fremmandari kvinnu við sleiskum orðum!

2

Orðtøkini 7:6 Orðtøkini

Tí eg hugdi út um vindeygað á húsi mínum, út millum rimarnar,

2

Orðtøkini 7:7 Orðtøkini

og millum hinar óroyndu sá eg unglinga, eg legði til merkis millum hinar ungu ein við ongum skili,

2

Orðtøkini 7:8 Orðtøkini

hann gekk eftir gøtuni við hornið, har sum hon búði, tók leiðina at húsi hennara

2

Orðtøkini 7:9 Orðtøkini

í skýmingini, móti kvøldi, táið nátt og myrkur komu.

2

Orðtøkini 7:10 Orðtøkini

Tá kom ímóti honum kvinna í skøkjubúna og við svikafullum hjarta.

2

Orðtøkini 7:11 Orðtøkini

Vill er hon og kát; heima hava føtur hennara ikki frið á sær;

2

Orðtøkini 7:12 Orðtøkini

nú er hon á gøtum, nú á torgum, og á hvørjum horni lúrir hon.

2

Orðtøkini 7:13 Orðtøkini

Hon treiv í hann og kysti hann, og við frekum andliti segði hon við hann:

2

Orðtøkini 7:14 Orðtøkini

„Eg hevði takkoffur at bera fram, og í dag havi eg uppfylt lyfti míni;

2

Orðtøkini 7:15 Orðtøkini

tí fór eg út ímóti tær, at leita eftir tær, og nú havi eg funnið teg.

2

Orðtøkini 7:16 Orðtøkini

Eg havi reitt song mína við teppum, við marglittum teppum av egyptiskum líni.

2

Orðtøkini 7:17 Orðtøkini

Myrra, aloe og kanel havi eg stroytt út yvir legu mína.

2

Orðtøkini 7:18 Orðtøkini

Kom, lat okkum stuttleika okkum í kærleika, inntil lýsir, frøa okkum í elskhugalysti!

2

Orðtøkini 7:19 Orðtøkini

Tí maður mín er ikki heima, hann er farin langa ferð;

2

Orðtøkini 7:20 Orðtøkini

peningapungin tók hann við sær; hann kemur ikki aftur, fyrrenn fullmáni verður!“

2