røð frá tveimum ella trimum

Orðtøkini 12:23 Orðtøkini

Hin klóki dylur kunnskap sín, men hjarta dáranna rópar út dárskap sín.

2

Orðtøkini 12:24 Orðtøkini

Hond hins hugagóða kemur at stýra, men leti verður trælur.

2

Orðtøkini 12:25 Orðtøkini

Hjartasorg nívir til jarðar, men blídligt orð gleðir.

2

Orðtøkini 12:26 Orðtøkini

Hin rættvísi vegleiðir næsta sín, men vegur gudleysra villleiðir tey sjálv.

2

Orðtøkini 12:27 Orðtøkini

Leti steikir ikki veiðu sína, men ídni er menniskjanum dýrabarur skattur.

2

Orðtøkini 12:28 Orðtøkini

Á rættvísivegi er lív, og gøtur hansara leiða ikki í deyðan.

2

Orðtøkini 13:1 Orðtøkini

Vísur sonur lurtar eftir revsing faðirs síns, men spottarin leggur ikki í, um hann verður deildur.

2

Orðtøkini 13:2 Orðtøkini

Av ávøksti muns síns nýtur maðurin gott, men hini trúleysu hungra eftir yvirgangi.

2

Orðtøkini 13:3 Orðtøkini

Tann, ið heldur vakt yvir munni sínum, varðar lív sítt, men tann, ið letur varrarnar langt sundur, honum verður tað til vanlukku.

2

Orðtøkini 13:4 Orðtøkini

Hin lati tráar – og fær einki, men sál hinna hugagóðu verður mett.

2

Orðtøkini 13:5 Orðtøkini

Hin rættvísi hatar lygitalu, men hin gudleysi ger tað, ið ilt og skammiligt er.

2

Orðtøkini 13:6 Orðtøkini

Rættvísi er honum vernd, sum livir ólastandi, men gudloysi fellir tann, ið ger synd.

2

Orðtøkini 13:7 Orðtøkini

Mangur letst ríkur og eigur tó púra einki, og mangur letst fátækur og eigur tó nógv.

2

Orðtøkini 13:8 Orðtøkini

Ríkidømi mansins er loysigjald fyri lív hansara, men hin fátæki fær ongar hóttur at hoyra.

2

Orðtøkini 13:9 Orðtøkini

Ljós rættvísra logar bjart, men lampa gudleysra sløknar.

2

Orðtøkini 13:10 Orðtøkini

Við hugmóði voldir ein einki uttan split, men vísdómur er hjá teimum, ið taka við ráðum.

2

Orðtøkini 13:11 Orðtøkini

Skjótfingin ríkdómur svinnur burt, men tann, ið savnar so við og við, nørir um góðs sítt.

2

Orðtøkini 13:12 Orðtøkini

At vænta leingi ger hjartað sjúkt, men uppfylt ynski er lívsins træ.

2

Orðtøkini 13:13 Orðtøkini

Tann, ið vanvirðir orðið, forkemur sær sjálvum, men tann, ið óttast boðið, fær løn.

2

Orðtøkini 13:14 Orðtøkini

Læra hins vísa er kelda lívsins; við henni sleppur ein undan snerrum deyðans.

2

Orðtøkini 13:15 Orðtøkini

Skilagott menniskja verður avhildið, men harður er vegur svikaranna.

2

Orðtøkini 13:16 Orðtøkini

Hvør tann, sum klókur er, fer fram við skili, men dárin breiðir út dárskap.

2

Orðtøkini 13:17 Orðtøkini

Gudleyst sendiboð fellur í vanlukku, men trúfastur boðberi er heilsubót.

2

Orðtøkini 13:18 Orðtøkini

Armóð og skomm fær tann, sum ikki vil vita av tykt, men tann, ið aktar eftir revsing, verður ærdur.

2

Orðtøkini 13:19 Orðtøkini

Uppfylt ynski er sálini søtt – men at víkja frá illum er dárum andstygd!

2

Orðtøkini 13:20 Orðtøkini

Kom saman við vís, og tú verður vísur! Men vini dára, honum gongst illa.

2

Orðtøkini 13:21 Orðtøkini

Vanlukka eltir syndarar, men rættvís verða lønt við góðum.

2

Orðtøkini 13:22 Orðtøkini

Hin góði letur barnabørnum arv eftir seg, men góðs syndarans er goymt hinum rættvísa.

2

Orðtøkini 13:23 Orðtøkini

Nýbrotið land fátækrafólks gevur nógva føði, men mangur verður ryktur burtur, tí hann ger ikki tað, ið rætt er.

2

Orðtøkini 13:24 Orðtøkini

Tann, ið sparir koyrilin, hatar son sín, men tann, ið elskar hann, tyktar hann, meðan tíð er.

2

Orðtøkini 13:25 Orðtøkini

Hin rættvísi etur, so hann verður mettur, men hini gudleysu ganga við tómum maga.

2

Orðtøkini 14:1 Orðtøkini

Kvinnuvísdómur byggir hús sítt, men dárskapur rívur tað niður við hondum sínum.

2

Orðtøkini 14:2 Orðtøkini

Tann, ið sannhjartaður gongur fram, óttast HARRAN, men tann, ið gongur sniðgøtur, vanvirðir Hann.

2

Orðtøkini 14:3 Orðtøkini

Í munni dárans er koyril hugmóðs hansara, men varrar hinna vísu eru vernd teirra.

2

Orðtøkini 14:4 Orðtøkini

Har sum eingir tarvar eru, er krubban tóm, men ríkligur vinningur kemur við styrki tarvsins.

2

Orðtøkini 14:5 Orðtøkini

Trúfast vitni lýgur ikki, men tann, ið talar lygn, er falskt vitni.

2

Orðtøkini 14:6 Orðtøkini

Spottarin leitar eftir vísdómi, men finnur hann ikki, men hinum vitiga er liðuligt at vinna kunnskap.

2

Orðtøkini 14:7 Orðtøkini

Far frá dáranum – ei fanst tú vit á vørrum hansara!

2

Orðtøkini 14:8 Orðtøkini

Vísdómur hins klóka er, at hann skilir veg sín, men dárskapur dáranna er, at teir dára seg sjálvar.

2

Orðtøkini 14:9 Orðtøkini

Dárar verða spottaðir av sínum egna skyldofri, men vælvild ræður millum rættsint.

2

Orðtøkini 14:10 Orðtøkini

Hjartað kennir sjálvt beisku sorg sína, og í gleði tess blandar eingin fremmandur seg.

2

Orðtøkini 14:11 Orðtøkini

Hús gudleysra skal verða lagt í oyði, men tjald hinna sannhjartaðu skal blóma.

2

Orðtøkini 14:12 Orðtøkini

Mangur vegur tykist manni beinur – og so er endi hansara kortini leiðir deyðans!

2

Orðtøkini 14:13 Orðtøkini

Ja, mitt í látrinum pínist hjartað, og endin á gleðini er sorg.

2

Orðtøkini 14:14 Orðtøkini

Av atburði sínum skal hin fráfalni verða mettaður, og góður maður heldur seg burtur frá honum.

2

Orðtøkini 14:15 Orðtøkini

Hin fávitskuti trýr hvørjum orði, men hin klóki gevur sær far um, hvussu hann stígur.

2

Orðtøkini 14:16 Orðtøkini

Hin vísi óttast og heldur seg frá illum, men dárin loypur framav og heldur seg vera tryggan.

2

Orðtøkini 14:17 Orðtøkini

Hin bráðsinti ger dárskap, og svikafullur maður verður hataður.

2

Orðtøkini 14:18 Orðtøkini

Hini fávitskutu fáa dárskap í arv, men klók verða krýnd við kunnskapi.

2

Orðtøkini 14:19 Orðtøkini

Hini óndu verða noydd at boyggja seg fyri hinum góðu, og hini gudleysu við portur rættvísra.

2