hin sum er uttan synd

Jóhannes 9:9 Jóhannes

Summi søgdu: „Tað er hann!“ Men onnur søgdu: „Nei, hann líkist honum!“ Sjálvur segði hann: „Tað eri eg!“

2

Jóhannes 9:10 Jóhannes

Tá søgdu tey við hann: „Hvussu vórðu eygu tíni latin upp?“

2

Jóhannes 9:11 Jóhannes

Hann svaraði: „Maðurin, sum kallast Jesus, gjørdi deiggj og smurdi tað á eygu míni og segði við meg: „Far til Siloam og vaska tær!“ Táið eg so fór avstað og vaskaði mær, fekk eg sjónina.“

2

Jóhannes 9:12 Jóhannes

Tey søgdu við hann: „Hvar er Hann?“ Hann svaraði: „Tað veit eg ikki.“

2

Jóhannes 9:13 Jóhannes

Tá fóru tey til Fariseararnar við honum, sum blindur hevði verið.

2

Jóhannes 9:14 Jóhannes

Men tað var sabbatur, tann dagin Jesus gjørdi deiggið og læt upp eygu hansara.

2

Jóhannes 9:15 Jóhannes

Fariseararnir spurdu hann nú á sama hátt, hvussu hann hevði fingið sjónina. Hann svaraði teimum: „Hann legði deiggj á eygu míni, og eg vaskaði mær, og nú síggi eg.“

2

Jóhannes 9:16 Jóhannes

Tá søgdu nakrir av Farisearunum: „Hesin maður er ikki frá Gudi, síðani Hann heldur ikki sabbatin!“ Aðrir søgdu: „Hvussu kann maður, sum syndari er, gera slík tekin!“ Teir komu tá ikki ásamt.

2

Jóhannes 9:17 Jóhannes

So søgdu teir uppaftur við hin blinda: „Hvat sigur tú um Hann, við tað at Hann hevur latið upp eygu tíni?“ Hann svaraði: „Hann er profetur!“

2

Jóhannes 9:18 Jóhannes

Nú trúðu Jødarnir ikki um hann, at hann hevði verið blindur og hevði fingið sjónina, fyrrenn teir fingu sent boð eftir foreldrum hansara, sum sjónina hevði fingið.

2

Jóhannes 9:19 Jóhannes

Teir spurdu so tey: „Er hetta sonur tykkara, sum tit siga, er føddur blindur? Hvussu ber tað tá til, at hann sær nú?“

2

Jóhannes 9:20 Jóhannes

Foreldur hansara svaraðu teimum: „Vit vita, at hetta er sonur okkara, og at hann er føddur blindur.

2

Jóhannes 9:21 Jóhannes

Men hvussu tað hevur gingið til, at hann sær nú, vita vit ikki, ei heldur, hvør ið hevur latið upp eygu hansara. Spyrjið hann – hann er nóg gamal, hann má sjálvur svara fyri seg!“

2

Jóhannes 9:22 Jóhannes

– Hetta søgdu foreldur hansara, tí tey óttaðust Jødarnar; tí Jødarnir vóru longu komnir ásamt um, at ein og hvør, ið játtaði Hann sum Kristus, skuldi verða koyrdur úr sýnagoguni.

2

Jóhannes 9:23 Jóhannes

Tí søgdu foreldur hansara: „Hann er nóg gamal, spyrjið hann sjálvan!“

2

Jóhannes 9:24 Jóhannes

Teir sendu nú aðru ferð boð eftir manninum, ið blindur hevði verið, og søgdu við hann: „Gev Gudi dýrdina! Vit vita, at hesin maður er syndari!“

2

Jóhannes 9:25 Jóhannes

Hann svaraði: „Um Hann er syndari, veit eg ikki; eitt veit eg, at eg, sum var blindur, síggi nú!“

2

Jóhannes 9:26 Jóhannes

Teir søgdu nú aftur við hann: „Hvat gjørdi Hann við teg? Hvussu læt Hann upp eygu tíni?“

2

Jóhannes 9:27 Jóhannes

Hann svaraði teimum: „Eg havi longu sagt tykkum tað, og tit lurtaðu ikki eftir! Hví vilja tit hoyra tað uppaftur? Ætla tit við at verða lærisveinar Hansara?“

2

Jóhannes 9:28 Jóhannes

Tá skeldaðu teir hann og søgdu: „Tú ert lærisveinur Hansara! Vit eru lærisveinar Mósesar.

2

Jóhannes 9:29 Jóhannes

Við Móses hevur Gud talað, tað vita vit, men hesin – hvaðani Hann er, vita vit ikki.“

2

Jóhannes 9:30 Jóhannes

Maðurin svaraði teimum: „Tað er tó løgið, at tit ikki vita, hvaðani Hann er – og Hann hevur latið upp eygu míni!

2

Jóhannes 9:31 Jóhannes

Vit vita, at Gud hoyrir ikki syndarar; men óttast onkur Hann og ger vilja Hansara – hann hoyrir Hann.

2

Jóhannes 9:32 Jóhannes

Tað er óhoyrt, so leingi heimurin hevur staðið, at nakar hevur latið upp eygu eins, ið var føddur blindur.

2

Jóhannes 9:33 Jóhannes

Var hesin ikki frá Gudi, kundi Hann einki gjørt.“

2

Jóhannes 9:34 Jóhannes

Teir svaraðu honum: „Tú, sum ert føddur í synd, allur sum tú ert, tú ætlar at læra okkum!“ Og teir róku hann út.

2

Jóhannes 9:35 Jóhannes

Jesus fekk at frætta, at teir høvdu rikið hann út, og táið Hann hitti hann, segði Hann við hann: „Trýrt tú á Son Guds?“

2

Jóhannes 9:36 Jóhannes

Hann svaraði: „Hvør er Hann, Harri – so eg fái trúð á Hann?“

2

Jóhannes 9:37 Jóhannes

Jesus segði við hann: „Tú hevur sæð Hann; tað er Hann, sum talar við teg!“

2

Jóhannes 9:38 Jóhannes

Tá segði hann: „Eg trúgvi, Harri!“ og fall niður fyri Honum.

2

Jóhannes 9:39 Jóhannes

Jesus segði: „Til dóm eri Eg komin í henda heim, fyri at tey, sum ikki síggja, skulu fáa sjón, og tey, sum síggja, skulu verða blind.“

2

Jóhannes 9:40 Jóhannes

Nakrir av Farisearunum, sum hjá Honum vóru, hoyrdu hetta, og teir søgdu við Hann: „Vit eru kanska blindir við!“

2

Jóhannes 9:41 Jóhannes

Jesus svaraði teimum: „Vóru tit blindir, høvdu tit ikki synd; men nú siga tit: „Vit síggja!“ – Tí verður synd tykkara verandi.“

2

Rómverjabrævið 1:1 Rómverjabrævið

Paulus, tænari Jesu Krists, kallaður til ápostul, kosin at kunngera evangelium Guds,

2

Rómverjabrævið 1:2 Rómverjabrævið

sum Hann frammanundan í heilagum skriftum hevði lovað við profetum Sínum,

2

Rómverjabrævið 1:3 Rómverjabrævið

um Son Hansara, sum eftir holdinum er føddur av ætt Dávids,

2

Rómverjabrævið 1:4 Rómverjabrævið

og sum eftir Anda heilagleikans er við kraft prógvaður at vera Sonur Guds við uppreisn frá hinum deyðu – Jesus Kristus, Harra okkara.

2

Rómverjabrævið 1:5 Rómverjabrævið

Við Honum hava vit fingið náði og ápostlaembæti til at virka trúarlýdni millum øll heidningafólkini – navni Hansara til heiður;

2

Rómverjabrævið 1:6 Rómverjabrævið

millum teirra eru tit við – hini kallaðu Jesu Krists.

2

Rómverjabrævið 1:7 Rómverjabrævið

– Til øll hini elskaðu Guds, sum í Róm eru, kallað, heilag: Náði veri við tykkum, og friður frá Gudi, Faðir okkara, og Harranum Jesusi Kristi!

2

Rómverjabrævið 1:8 Rómverjabrævið

Fyrst takki eg Gudi mínum við Jesusi Kristi fyri tykkum øll, at trúgv tykkara er tiltikin um allan heimin.

2

Rómverjabrævið 1:9 Rómverjabrævið

Tí Gud, sum eg í anda mínum tæni í evangeliinum um Son Hansara, er vitni mítt, hvussu eg uttan íhald minnist tykkum

2

Rómverjabrævið 1:10 Rómverjabrævið

og altíð í bønum mínum biði um, at mær tó til endan einaferð skal eydnast, eftir vilja Guds, at koma til tykkara.

2

Rómverjabrævið 1:11 Rómverjabrævið

Tí mær leingist at síggja tykkum, fyri at eg kann lata tykkum fáa part í onkrari andaligari náðigávu, so tit kunnu styrkjast

2

Rómverjabrævið 1:12 Rómverjabrævið

– eg meini við: At eg hjá tykkum kann verða lívgaður saman við tykkum við felags trúgv okkara, tykkara og míni.

2

Rómverjabrævið 1:13 Rómverjabrævið

Eg vil ikki, brøður, at tit skulu vera óvitandi um, at eg mangan havi ætlað at koma til tykkara – men higartil havi eg verið hindraður – so eg kundi fingið nakað av ávøksti, eisini tykkara millum, eins og millum hini heidningafólkini.

2

Rómverjabrævið 1:14 Rómverjabrævið

Eg standi í skuld, bæði til Grikkar og aðrar tjóðir, bæði til vís og fávís.

2

Rómverjabrævið 1:15 Rómverjabrævið

Eg eri tí – fyri mín part – til reiðar at kunngera evangeliið, eisini fyri tykkum, sum eru í Róm.

2

Rómverjabrævið 1:16 Rómverjabrævið

Tí eg skammist ikki við evangeliið; tað er jú kraft Guds, hvørjum tí til frelsu, sum trýr, bæði Jøda – fyrst – og Grikka.

2

Rómverjabrævið 1:17 Rómverjabrævið

Rættvísi Guds av trúgv opinberast í tí fyri trúgv – sum skrivað er: „Hin rættvísi skal liva av trúgv.“

2